maan

wij trekken baantjes over en weer van huis naar werk naar pub en gym en op een geluidsband van kabaal. wij schrijven preken koken en kakken kabaal
op het eind van de rit haalt iemand de rijstroken op maar het is niet omdat we buiten de lijntjes kleuren dat we verder gaan. nee zelfs die stap op de maan meneer is nog altijd een stap zoals onze vinger die naar de maan wijst een vinger blijft en verder dan wijzen komen we niet. enkel kabaal rukt op. grote
legers ruis en leeggoed halen ons in. ooit was het slakkenhuis een optie voor wie vluchten of kleiner wonen wou maar de meeste huizen zijn gekraakt,
oren en ogen gekaapt. gingen wij daarom op de maan wonen? zij zag er altijd zo stil en schoon uit hoewel ook zij niet kan beletten dat wij op haar doen
wat wij altijd deden: baantjes trekken van ruimteschip naar shoppingmall en van shoppingmall naar ruimteschip. we kopen een sleutelhanger met de kop
van elon musk en in het avondrood dansen we de polka maar verder dan een hopeloos tollen rond de eigen as komen we niet door een gebrek aan zwaartekracht welteverstaan en soms kijken we naar de blauwe planeet hoe zij zich als een halfzacht eitje hult in de nacht. zou het kunnen dat het nu terug
stil wordt in haar zeeën? niet omdat wij geen baantjes meer trekken maar omdat kabaal in ons zog alle soorten heeft uitgeroeid. ongewild welteverstaan, ongewild want wij houden van dieren en we houden van de maan zoals we ook hartstochtelijk van de aarde houden. dat kabaal erbij kwam kijken konden
wij niet voorzien